یک هفته تا شروع دوباره

اینکه با واقعیت کنار بیام و از چیزهایی که هست استفاده کنم و برم دنبالشون یه طرفه ، و اینکه دنبال چیزایی باشم که بتونم لحظه های بیشتر و متفاوت تری رو تو دنیای بزرگتری تجربه کنم... طرف دیگه !
و چقدر غم انگیزه که با توجه به وضعیت فرهنگی اجتماعی اقتصادی پدر ، احتمالن نمیشه بهش رسید ...

شاید واقعن برای به دست آوردن چیزایی که باعث شادی و آرامش میشه ، باید بیشتر ریسک کنم ... شادی و آرامشی که با دیدن و بها دادن به واقعیت های دور و برم میتونم بهش برسم .
نمیدونم ...
ولی ...
به هرحال باید برم جلو
باید راه برم ، قدم بردارم ، قدم های استوار ، با هدف ...
حتا اگه تهش تنهایی باشه ...
:)

پ.ن: کاش یکم پولدار بودیم ..!
پ.ن2: آخه دوتا آفت با هم، سرما خوردگی ، پریودی ؟! :|
آه ای پاییز ِ محبوب ِ من ! با اومدن تو از شر سه تاشون راحت میشم ...

خداوندخدا عاشق است...