واااقعن انّ مع العسر یسرا؟!

خدایا
تو دل این مردم چی میگذره ...
اینهمه درد اینهمه غم ...
لعنتی
چرا اننننقد سخته زندگی
اننننقد سخته رفتن دنبال خاسته هامون
دختر پسر جوون ...
حواست هست؟؟ حواست هست که عمرمون، داره تو آرزوها و خاسته های مسخره و ناچیز تموم میشه؟
حواست هست به این روزا؟
این ماه ها سال ها ...

این جوونا ، چطور میتونن آینده ای که میخان رو بسازن ، وقتی هنوووووز اندر خم این هستن که شهرشون آب نداره! با چه سختی ای باید این زندگی رو ادامه بدن؟

چققققد آرزوها که تو این خاک دفن میشه ...
آرزوهای کوچیک ... بزرگ حتا ... !
چیزایی که میییشه داشته باشیم ، مییشه بهش رسید ، ولی به خاطر یه عده حیوان، که این کشور و مردمش رو به انواع و اقسام مختلف از "زندگی کردن" محروم کردن ، نمیشه !

چقدر درد گوشه گوشه ی این سرزمین خابیده ...
دردهایی که وقتی یه نیشتر بخورن، سر باز میکنن و چرکشون میزنه بیرون ...

چقققدر پسر و دختر و زن و مرد ، دلتنگیاشونو به جای ریختن تو زاینده رود و کارون و ارومیه ، قورت میدن ...
چقققققدر پسر و دختر و زن و مرد ، به امید روزهایی که بتوننکاری رو انجام بدن که دوست دارن، بتونن از تواناییشون استفاده کنن ، درس میخونن، یاد میگیرن ، ادامه میدن .. بعد که وقتش شد ، همش به در بسته میخورن ...
همش دست انداز
بن بست ..!

مگه آدم چقد تحمل داره؟
چقد میتونه از در و دیوار بباره روش و دم نزنه ؟ دووم بیاره ! خوب بمونه !
این چرت و پرتا رو نگو که تو سختیا باید نشون بدیم خودمونو !!
هر چیزی که از حدش بگذره ، دیگه لُوس میشه .. خراب میشه ...

خداوندخدا
تو که به هر چیز دانایی ..!
چی بگم که ندونی ...
تو که بر هر کاری توانایی ..
بیشتر خدایی کن ...

4شنبه 11 شب:
که اینطور...
عجب ...
عحب ...
اینطوری ِ رسم و مرامت؟! اینجوری خـــــدا هستی؟! اینجور خالقی هستی؟!
عجب ...
شاید ژاله راست میگه ..
شاید اصلن وجود نداری
شاید بیخودی دارم قهر و بغض و خاهش و تمنا و غضب میکنم
نمیدونم ...
هیچی نمیدونم
فقط اینو میدونم که میخام اون بچه خوب بشه ...
میییخایم که اون بچه خوب بشه
و هرکاری میکنیم تا خوب بشه ...
بدون تو
بذار اینبار بسپاریمش به دکترا و کارایی که خودمون میتونیم بکنیم ...
حتا عصبانی هم نیستم ...

خداوندخدا عاشق است...