boyhood

اولین باری که این آهنگو گوش دادم ، بعد از جدا شدنم بود. چند روز بعد از "نه" گفتنم. تا طلوع آفتاب نشسته بودم پشت سیستم و ریپیت میشد و اشک میریختم. بلند گریه میکردم. میخاستم خودم باشم و به فکرم اعتماد کنم. میخاستم رها بشم از هرچی که چهارچوب درست میکنه. تصمیمی گرفته بودم و نیاز داشتم که پاش وایسم. حتا اگه اشتباه میبود.
و حالا
همین امشب که دنبال یه چیزی ام تا حال خرابمو ویران کنه تا فردا از نو بسازمش، میشینم پای فیلمی که .. آرزوی منه . غایت آرزوی من از زندگی، برای تک تک آدم های روی زمین، که خودت با دیدن ها و شنیدن ها و تجربه ها و اشتباهات و توانایی ها و خاستن هات ، "زندگی" کنی.
و درست همون لحظه که بااید، گیتارش شروع میشه، انگار یه دقیقه پیش گوشش داده باشم ، باهاش میخونم
let me go
i dont wanna be your hero
و همه ی آرزوم اشک میشه ...

let me go
i dont wanna be your hero
i dont wanna be a big man
just wanna fight like everyone else
i dont wanna be a part of your parade
...

زندگی کنید ، و بذارید آدم ها زندگی کنن ...
پ.ن: ممنون رسول :)

خداوندخدا عاشق است...